Fort Sokolnickiego to jeden z fortów Cytadeli. Był budowlą militarną wzniesioną w latach 1848-1851. Cały zespół został gruntownie przebudowany w latach 1928-1932, kiedy wokół fortu urządzono park im. Stefana Żeromskiego. W czasie Powstania Warszawskiego znajdował się tu m.in. szpital polowy.

W skład kompleksu fortu wchodzi ceglany budynek główny, wał ziemny z dwiema prochowniami ukrytymi w wale i murowana fosa, zasypana w latach trzydziestych ubiegłego wieku, gdy fort przestał pełnić funkcje militarne. Budynek główny jest ceglaną basztą artyleryjską o zarysie niepełnego okręgu. Na stropie baszty znajduje się ziemny nasyp. Obecnie teren fortu stał się elementem terenów zielonych dzielnicy Warszawa-Żoliborz. W 1965 roku został wpisany do rejestru zabytków.

Powierzchnia działki budowlanej wynosi 3768 m², powierzchnia zabudowy 2566 m², powierzchnia użytkowa 2350 m², a kubatura budynków 7568 m³.

Wykonano roboty budowlane w budynku głównym i prochowniach, w tym warstwy izolacyjne i instalację odwadniającą dach budynków, wymieniono nasyp ziemny, wykonano amfteatr o konstrukcji żelbetowej, posadowiony na palach fundamentowych. Zamontowano konstrukcję stalową przekrycia dziedzińca wraz z oszkleniem. Nawierzchnię chodników i dróg wykonano z kostki granitowej.

Dokonano renowacji i wykonano prace konserwatorskie elewacji budynku głównego i prochowni, murów ceglanych w podziemiach, a także bramy głównej oraz parapetów zewnętrznych i wewnętrznych schodów kamiennych. Odtworzono zewnętrzne gzymsy kamienne z piaskowca czerwonego i białego oraz parapety zewnętrzne z piaskowca białego.

Obiekt został wyposażony we wszystkie niezbędne instalacje.

Całość prac wykonano w ciągu 22 miesięcy.